Drodzy przyjaciele, u mnie wszystko w porządku. Nadal mieszkam w Kijowie i pracuję w ośrodku rehabilitacyjnym Trinity HUB. W tym czasie miało miejsce kilka nalotów dronów rosyjskich barbarzyńców, które eksplodowały 2-3 kilometry od mojego domu, a także kilkakrotnie ukraińskie siły zbrojne zestrzeliły drony nad moim domem, a ja poczułem niewielką falę uderzeniową. Nie miałem okazji pisać artykułów, ponieważ w tym roku miałem wiele drobnych urazów i ciągłą pracę w ośrodku rehabilitacyjnym z niewidomymi żołnierzami. Ale w tym czasie miałem własne przemyślenia na temat procesu rehabilitacji i jego skuteczności w pracy z niewidomymi żołnierzami i chcę się nimi z Wami podzielić.

Bardzo proste pytanie – czy trener sportowy jest potrzebny w ośrodku rehabilitacyjnym, skoro są specjaliści z dyplomem specjalisty rehabilitacji? Skąd wzięło się takie pytanie? Ponieważ obecnie uczelnie wychowania fizycznego i sportu kształcą już trenerów sportu adaptacyjnego, którzy mogą prowadzić treningi z osobami o specjalnych potrzebach. A w trakcie studiów studenci ci uczą się podstaw rehabilitacji.

Jeśli spojrzymy na proces rehabilitacji z punktu widzenia specjalistów rehabilitacji, to jest to przywrócenie funkcji uszkodzonego narządu, mające na celu umożliwienie przetrwania człowieka w środowisku. Specjaliści rehabilitacji posiadają wykształcenie medyczne i w swojej pracy z pacjentami kierują się protokołami rehabilitacji odpowiedniego uszkodzonego narządu. Jeśli pacjent ma uraz ręki, czy specjalista rehabilitacji będzie pracował z nim nad wzmocnieniem mięśni układu mięśniowo-szkieletowego w procesie przywracania funkcji ręki pacjenta lub po przywróceniu funkcji uszkodzonej ręki?

Jeszcze raz pragnę zaznaczyć, że rozważam tę kwestię z punktu widzenia rehabilitacji osoby niewidomej. Wydaje mi się, że obecność trenera sportowego z adaptacją w ośrodku rehabilitacji byłaby bardzo przydatna, ponieważ zdecydowana większość rannych żołnierzy ma problemy nie tylko ze wzrokiem, ale także ze słuchem po wstrząśnieniach mózgu.

Uważam, że trener sportowy jest zawsze zdeterminowany, aby jego podopieczny stale podnosił poziom umiejętności. Jest to bardzo ważne dla osoby niewidomej, ponieważ fizycznie nie jesteśmy w stanie przywrócić jej wzroku, a jedynie kompensować ten brak w jak największym stopniu, usprawniając inne zmysły i ucząc dodatkowych umiejętności.

Praktyka pracy z osobami niewidomymi i rannymi żołnierzami pokazała, że ​​bardzo ważne jest dla nich nabycie nie tylko zestawu umiejętności i zdolności niezbędnych do przetrwania, ale także zestawu umiejętności i zdolności niezbędnych do socjalizacji w społeczeństwie.

Z punktu widzenia przetrwania człowieka, rehabilitacja taneczna, czyli umiejętność tańca, nie jest konieczna. Jednak z punktu widzenia społecznego, rehabilitacja taneczna ma ogromne znaczenie, szczególnie dla osób niewidomych. Oczywiście wszystko zależy od indywidualnych cech pacjenta, a emocjonalny wpływ rehabilitacji tanecznej będzie różny. Moja praktyka zawodowa pokazała, że ​​wszyscy niewidomi żołnierze odnieśli pozytywny wpływ na rehabilitację taneczną. Bardzo przyjemnie jest obserwować, jak stan niewidomego żołnierza zmienia się w trakcie procesu rehabilitacji.

Moja praktyka pracy z niewidomymi żołnierzami w zakresie rehabilitacji tanecznej pokazała następujące podstawowe pozytywne rezultaty:

Mamy znaczący pozytywny wpływ na poziom zespołu pourazowego u żołnierzy.

Aktywność ruchowa osób niewidomych gwałtownie wzrasta, a czucie proprioceptywne w układzie mięśniowo-szkieletowym ulega wzmocnieniu.

Rehabilitacja taneczna zmniejsza traumatyzm osób niewidomych w trakcie poruszania się poza domem i poprawia ich pozytywny stan emocjonalny.

Rehabilitacja taneczna zwiększa pewność siebie u niewidomych żołnierzy, znacząco zmniejszając poczucie niższości.

Rehabilitacja taneczna poprawia pracę narządu przedsionkowego osoby niewidomej, co znacząco podnosi poziom percepcji przestrzennej.

Mój kolejny artykuł poświęcony będzie praktyce pracy z tańcem w rehabilitacji żołnierza z resztkowym widzeniem, który ma protezę nogi.

Chwała Ukrainie!